Mrożek jest jak smutny i szyderczy anioł, unoszący się nad sprawami świata, [...] któremu istnienie sprowadziło się do poszczególnych rozgrywek: rozpaczliwie konwencjonalnych i diabolicznych w swej nieuchronności.
Jan Błoński: Przypadek Mrożka

Witkacy przyszedł za wcześnie, Gombrowicz jest obok, Mrożek pierwszy przyszedł w sama porę. I to na obu zegarach: polskim i zachodnim.
Jan Kott: Rodzina Mrożka

Jako racjonalista Mrożek zdaje się trzymać klasycznej linii rozumowania właściwego komuś, kto jest przekonany o istnieniu praw rządzących światem i ustanowionej skali wartości. Jest także głęboko przekonany, że pisarz powinien wskazywać i ujawniać symptomy słabości i załamywania się ogólnego porządku, a poprzez wyolbrzymienie i karykaturę ostrzegać przed chaosem i niebezpieczeństwem zagłady.
Jan Kłossowicz: Mrożek

Zawsze przypisywano mu jakieś wpływy, poszukiwano zależności, jakby nie wierząc, że wyrósł nam pisarz całkowicie samodzielny. Szukano wpływów a to u Becketta, a to Ionesco, a to Witkacego, Wyspiańskiego czy Gombrowicza. Teraz jednak z perspektywy czasu widać, że Mrożek nie jest wymienny.
Jerzy Jarocki: Moje przygody z Mrożkiem